Dziś po raz kolejny na warsztat biorę starocie, w odtwarzaczu czeka Chris Rea i album ‘New Light Through Old Windows’. Zasadniczo płyt składankowych nie cierpię, ale nie jest to bynajmniej jakaś zbieranina typu “best of Strauss”, utwory zostały do tej płyty ponownie nagrane w nieco zmienionych wersjach, a i było parę nowych. Oczywiście “nowych” w 1988 roku. Czyli dalej pielęgnuję swój muzyczny zatwardziały konserwatyzm i zamiłowanie do tych, co naprawdę umieją grać. Uruchamiamy i słuchamy!

Od pierwszego utworu jest żwawo i aż nogi same nas niosą, bo płytę rozpoczyna Let’s Dance! Potem coś dla ludzi pracy, Working on It – ta gitara jest po prostu jak mocna kawa z rana. Następnie coś spokojniejszego, Ace of Hearts, w którym Chris czaruje nas tym swoim cudownie przemoczonym głosem, oraz Josephine, utwór niemal urlopowy. Dalej mamy pełne niepokoju Candles, a potem kolejny utwór urlopowy, On the Beach, który doczekał się już nawet czyjejś wersji dla (t)opornych – no cóż, jak ktoś nie umie własnego przeboju napisać, to zrzyna gotowe od innych… I cały czas już samą muzyką można się rozkoszować, a do tego jeszcze mamy w tekstach całe historie, pesymistyczno-optymistyczne w Fool (If You Think It’s Over), pełne tęsknoty w I Can Hear Your Heartbeat, refleksyjne w Shamrock Diaries – taką płytę po prostu musiałem mieć. Do przesłuchania zostały nam tymczasem jeszcze Stainsby Girls, prosty i miły utworek, poruszające jak zimny wiatr Windy Town, po nim Driving Home for Christmas, świąteczna piosenka, którą stacje radiowe co rok nam obrzydzają, i na zakończenie trochę wspomnień, czyli Steel River – jak poprzedni utwór nas uśpił, to tutaj zaraz zbudzi nas urocze i wariackie solo na fortepianie.

I to by było na tyle tym razem, a w dorobku takiego giganta jak Chris znajdziemy wystarczającą ilość płyt na jeszcze wiele zachwytów. Miłego słuchania!

Dziś na warsztacie Sade i płyta ‘Promise’, czyli nagrania Sade Adu z dawnych czasów, kiedy w jej utworach słychać było wyraźnie, że pan Mattewman gra na saksofonie. Czego przykładowo na dużo nowszej płycie ‘Lover’s Rock’, brzmiącej dla mnie jak muzyka z jakiegoś rozbieranego filmu, niestety raczej nie uświadczymy. ‘Promise’ za to uwielbiam, choć nawet za bardzo nie wgłębiam się w słowa, które zresztą dość jasne treści niosą. A na współczesną muzykę będę marudził innym razem, na razie cofamy się w czasie o jakąś niemożliwą liczbę lat, a to, co dziś usłyszymy, brzmi tak, jak powinno. Odtwarzacz, słuchawki, słuchamy!

Album otwiera elektryzujące Is It a Crime, a dalej napięcie nie maleje, bo w drugim, też przebojowym utworze, The Sweetest Taboo, na początku słychać za oknami śliczną burzę! Dalej mamy utwory spokojne i refleksyjne, kolejno War of the Hearts, You’re Not the Man i Jezebel. A potem znowu utwory takie, przy których można dostać gęsiej skórki – swoją historię opowiada Mr Wrong, następnie mamy uroczy, instrumentalny i cudownie zawiany utworek Punch Drunk, a za nim jeszcze jeden przebój, Never as Good as the First Time. I słyszymy znów utwory spokojniejsze, najpierw tęskne Fear, a po nim kończące płytę i trochę bardziej optymistycznie brzmiące Tar Baby i Maureen. I aż się chce “poprawić” jakąś starą składanką Sade, a to niestety już koniec płyty.

Pewnie już mi tak zostanie, że w muzyce lubię to nie do końca określone COŚ, co w latach osiemdziesiątych zwykle po prostu w niej było, a czego obecnie… zwykle po prostu nie ma. Ale chociaż na takie wsłuchiwanie się i rozkoszowanie muzyką poświęcam sporo czasu, sprawia mi to dużo radości i dumny jestem, że słucham albumów w całości, zamiast – jak niektórzy – “na przewijaniu”. Może jednak w całości lepiej?

Płyta ‘Golden Heart’ – Mark Knopfler nagrał ją w 1996 roku – to było coś, co niektórym fanom Dire Straits chyba się nie spodobało. Bo i jak wytłumaczyć recenzje, w których pisali, że to mało ciekawe granie na dobranoc? Może jak się lubi cięższego rocka, człowiek się takim krążkiem nie zachwyci odpowiednio, ale usypiające to nie jest… Może i w zwrotkach Cannibals słychać jakieś stare country, a w Are we in trouble now – Toma Jonesa i jego Green, green grass of home, ale to przecież ten sam co zawsze stary Knopfler – jaki jest, każdy widzi, a skoro porządnych utworów na tym albumie nie brakuje, szykujemy siedemdziesiąt wolnych minut, ładujemy płytkę do odtwarzacza i słuchamy!

Już na początku dostajemy po uszach perkusją i ślicznymi solówkami w Darling pretty – to mi chyba nigdy nie zbrzydnie. Dalej jest trochę cięższy utwór, Imelda, po którym dostajemy tytułowe złote serce, balladę Golden heart. I znów coś mocniejszego, odrobinę mroczne No can do, potem spokojne życiowe obrazki w Vic and Ray, i znów zmiana nastroju, ostrzejszy rock w Don’t you get it… Kolejny utwór to stylowe A night in summer long ago – taka śliczna historia z dawnych wieków, dalej mamy Cannibals, wesołą piosenkę z życia rodziny, później refleksyjne I’m the fool i Je suis désole. Następny jest Rüdiger – to sceny z życia łowcy autografów, a potem Nobody’s got the gun – naprawdę warto posłuchać, co Mark chce nam w tej scence jak z westernu przekazać. Teraz przed nami już tylko żołnierska historia, czyli Done with Bonaparte, po czym płytę kończy przepiękna ballada Are we in trouble now – to gitarowe solo na końcu zawsze powoduje, że się po prostu rozpływam…

Taki właśnie jest obecnie Mark Knopfler – nie musi się już z nikim ścigać, gra nam to, co mu się podoba. Ale oczywiście zawsze możemy sobie cofnąć czas i wybrać coś z półki z nagraniami Dire Straits!

Dawno, dawno temu (ale nie w odległej galaktyce) trafiła do mojej kolekcji płyta ‘The Princess Bride’. Mark Knopfler nagrał ją do filmu o tym tytule – to raczej mało znany u nas album; nie wydaje mi się, żeby w Polsce wiele osób kupowało płyty Knopflera z muzyką filmową. Za często można takie pozycje znaleźć w koszu z przecenionym towarem. Sama “Narzeczona dla księcia” też jakoś u nas nie jest zbyt popularną bajką, może na zachód od Odry zna ją dużo więcej dzieci. Dla mnie – bajka jak bajka, oglądnąłem dla muzyki. I to właśnie do muzyki wracam, nie do filmu.

Album otwierają Once Upon A Time… Storybook Love, piękne i baśniowe, i zamyślone I Will Never Love Again. Dalej mamy utwory, których z filmu w ogóle sobie nie przypominam – brzmiący jak muzyka do ludowego tańca Florin Dance oraz Morning Ride – nie jest to Mozart, jak niektórzy mogliby pomyśleć, ale jak najbardziej “daje radę”. Po nich usłyszymy The Friends’ Song, uroczą muzyczną opowieść. Kolejnych utworów, The Cliffs Of Insanity i The Swordfight, bez towarzyszącego obrazu niestety nie docenimy jak należy. Bez oglądania filmu da się za to słuchać Guide My Sword, zresztą w filmie jest tylko jego krótki fragment, a na płycie mamy całość, przy której można sobie odpłynąć w bajkowe krainy. The Fireswamp And The Rodents Of Unusual Size i następny po nim Revenge to znów utwory z tych najlepiej odbieranych podczas filmu, bo bez obrazu wyobraźnia kapituluje. Na końcu znajdziemy, rzecz jasna, szczęśliwe zakończenie bajki, utwór A Happy Ending. Jeszcze tylko “przebojowa” wersja głównego tematu, czyli Storybook Love, w której zaśpiewał Willy DeVille, i już mamy komplet.

Czy warto odgrzebywać bajki, żeby takiej muzyki posłuchać? To już, jak mawiał główny bohater, as you wish!

Na dziś przygotowałem płytkę już trochę niedzisiejszą – soul i rythm and blues, czy jak to się tam nazywało, czyli ‘Music Box’ – Mariah Carey, naturalnie. Dla wielu utwory z tak zamierzchłej przeszłości będą zbyt słodkie, więc robimy kawę i wspominamy czasy Złotych Przebojów…

Nie będę się długo rozpisywał o tym, jakie i gdzie sercowe sprawy w tekstach opisano, więc po prostu będzie krótko i po kolei. Dreamlover – jeden z bardzo nielicznych utworów w tym rytmie, które lubię. Hero – z tych jak najbardziej złotych przebojów, żelazny repertuar do wyciągania się z dołka. Anytime You Need A Friend – tekst niby taki prosty i słodki, ale jaka w tym potęga drzemie… Music Box – tytułowa milutka pozytywka. Now That I Know, czyli zmiana nastroju, utwór z przytupem! Never Forget You – może dla niektórych przesłodzone, ale to przepiękny pożegnalny utwór i cudowne sześć ósmych. Without You – kolejny znany złoty przebój. Just To Hold You Once Again – tęskne i miłe coś, a potem I’ve Been Thinking About You – znów utwór żywy i z przytupem. I do końca płyty już nastroje spokojne i lekko tęskne – romantyczne All I’ve Ever Wanted oraz coś odpowiedniego na zakończenie albumu (i nie tylko albumu) – Everything Fades Away.

Jak ona wtedy śpiewała… I co, dobre było?